ziarno i nienawiść (wiersz)

Yaro

dobre ziarno
upadło na ziemię
okrył je wiatr pyłem drobinek
czarnej gleby

 

łza deszczu spadła na ziarno
spęczniało od nadmiaru piękna

 

wyrzucając w górę zielonobiały kiełek
począł się piąć ku światłu do nieba

dookoła spadły inne ziarna


porosły  chwasty
zagłuszyły spokój cudnego kwiatka
usechł  kwiat

 

rozmyty w proch

pożarły go chwasty

 nastała susza
nie padał długo deszcz

 

zeschły się chwasty

 

jakiś ktoś wyrzucił niedopałek
zajęły się gorejącym ogniem
suche chwasty
pozostał szary dym i pył


kwiatek umierając zdążył wydać
jedno ziarno
by dobrem było jak on sam

 


Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
64 wyświetlenia
przysłano: 11 stycznia 2020 (historia)
Yaro

Yaro

44 od Mikołaja Reja
1400 tekstów 1 pracę graficzną 741 komentarzy
samotny wilk

Inne teksty autora

słodka zemsta

Yaro, wiersz

podaj dłoń

Yaro, wiersz

chłopak

Yaro, wiersz

zapisani w gwiazdach

Yaro, wiersz

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło