Rzecznictwo (wiersz)

Pol Saj

 

między świtem a sublimacją zastygają dusze
na zmrożonej szybie mozaiki ostatnich oddechów
mój urywany lękiem delikatny dotyk niewidzialny
oczywistym jest że nieśmiałość nawet drwi z ambicji
zanurzonej w mojej impotencji nie spłodzę epopei

pokutuję ale ascendencja duszy nie oznacza nieba
Jordan bez Jana wzmacnia tylko próbę oczyszczenia
ramion z lepkiej plwociny bo nie mogę zastygnąć
jak mucha i czekać wyssania z ostatniej metafory
z burzą zrywam się do ataku na ocalałe wiatraki

nic po drodze do siebie nie pasuje - miecz i poeta
rdzewieję odpadam po kawałku świszcząc dziurami
oczodołów nie ustaję w pędzie człowieczeję nadzieja
powraca na chwilę płaczem syna od jej ust wilgotnych
złożonych na oddanym gilotynie karku dreszcze życia

miłosiernie potop pochłonął zaklęte w smoki wiatraki
przenicował i wydarł moje przeznaczenie o które vabank
grałem z niebem - klapa - śmiech Cervantesa w nim tonę
obcy wytarty do ścięgien trupem uzupełniam Beksińskiego
czy zmrożona szyba wytrzyma witraże jadu ludzi i kły bestii

/Pol Saj

 


dobry 1 głos
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
Krystyna Morawska
Krystyna Morawska 13 lutego 2020, 15:47
'czy zmrożona szyba wytrzyma witraże jadu ludzi i kły bestii' - dobre pytanie
50 wyświetleń
przysłano: 9 lutego 2020 (historia)
Pol Saj

Pol Saj

52 Olecko
4 teksty 1 komentarz

Inne teksty autora

A jednak

Pol Saj, wiersz

Poza krawędzią

Pol Saj, wiersz

Do nas samych

Pol Saj, wiersz

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło