Literatura

dlaczego miłość to za mało (wiersz)

Andrzej Feret

dlaczego miłość to za mało
- z inspiracji

twój bukiet
nie krępuje mnie
tęskną perfekcyjnością olejku

czasem w grobowej ciszy
kiedy umiem powiedzieć prosto jak liść
nucąc
mnący rudą trawę i jak złoto
brzęczę i uderzam i na barwnym dywanie
prostoty ubarwiam odgłosem
twoich oczu

i powiem raz jeszcze, że niebo nie jest
podparte cudzym ogrodem
ale tym który jest w nas dla twoich
uśmiechów

a ja nie potrafię
zamknąć słońca, bo w barwie
słów wierszy dla mnie
w proch się nie zamieniam

i póki pisać będziesz
a ludzie zaczną się wahać
czy już czas czy też świat
zacznie się wahać to wiedz
jak barwne są słowa w bukiecie
wierszy
które piszesz olejkiem dla mnie

nie wbrew rozsądkowi
i nieomylnie i nie w popiół prochu
który wciąż noszę na swoich sandałach
w uśmiech wiecznie żywego słońca
dla twoich uśmiechniętych oczu,

bo gdyby słońca nie było nie byłoby
twoich dla mnie uśmiechów
i chłód by mnie ogarniał
jak zgrzyt złota o liść w wygięty grzbiet
rudej trawy
napiętej do detalu źdźbeł ostrych
jak brzytwa

wbrew rozsądkowi


Andrzej Feret

 


przysłano: 31 lipca 2020 (historia)

Inne teksty autora

no dobrze
Andrzej Feret
wiersze i kobieta
Andrzej Feret
w Alei Róż
Andrzej Feret
poradziłem sobie
Andrzej Feret
około osiemnastej
Andrzej Feret
więcej tekstów »

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca