Literatura

Ja i demony (wiersz)

Andrzej Feret

Ja i demony


Kiedyś bałem się rzeczy wielu, czarnego lasu –
I uroczysk leśnych tak cichych i w brzozach,
Traw zielonych w pas wysokich, miłego czasu,
Zielonych jodeł i świerków w śnieżnych pokrowach.


Płatek śniegu pokrywał głębokie uroczyska studnie,
I w pieśniach płonęły lilie tak biało czyste i smukłe,
Zielony świerk wybierał jodłę za żonę przecudnie,
I demonom ze szczęścia jaśniały czerwone oczy.


Byłem w prawdziwym świecie,
powiem, że nie w bajce,
że wszystko śniłem zawsze – i bałem się tego,
sam już nie wiem,
powiedz demonom:
oczu strachy mnie już nie bawią, wystarczy,
że świerk i jodła zawsze były zielonego nieba osnową.


Ciche licho słuchało się moich słów każdego ranka,
Słyszałem oddech – i widzę do dziś oczu czerwieni światło,
Cicho zawieś ciche licho na igłach zielonego baranka,
Niech zanuci twoje pieśni i niech oczy zielenią płoną.


24 listopada, 2016

Andrzej Feret

 


przysłano: 24 pazdziernika 2020 (historia)

Inne teksty autora

***(do boga III)
Andrzej Feret
***(do boga II)
Andrzej Feret
*** (do boga I)
Andrzej Feret
więcej tekstów »

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca