Literatura

Mała szansonetka (wiersz)

Andrzej Feret

Mała szansonetka


A ktoś jest smutny jak solistka,
To ona mała szansonetka,
Usta czerwone śle dokoła,
Postać rozgrzewa wino słodko.


To ona mała marionetka?...
A bukiet to różyczek, smukła,
Chwilami cała mi przygrywa,
A zawsze w biegu bałamutna.


Kołysze cienie, jednocześnie,
Zaprosić można ją – przywołać,
Przypis? – refleksja! – sobą niesie,
Jest cichuteńka, zawsze nutka.


Podtekst, aluzja, zawsze słówko,
Być mocą, zdobić w przypis cieni,
Jak sławny tekst, ozdobi który,
Co piszą w każdej biblioteczce.

 

Solistka się okrywa snem,
Zaciąga ukryć zasłon wiele,
Tak niewidoczna z każdym dniem,
I jest wraz z nocą za woalem.


Omraczać w snach i skrywać kogoś,
A ona mała szansonetka,
Uśmiechy śle czerwono, słodko,
Bo przecież wino ma rozgrzewać.

 

15 maja, 1994

Andrzej Feret


przysłano: 25 pazdziernika 2020 (historia)

Inne teksty autora

***(do boga III)
Andrzej Feret
***(do boga II)
Andrzej Feret
*** (do boga I)
Andrzej Feret
więcej tekstów »

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca