Literatura

Widzę więcej, potrafię jeszcze mniej. (wiersz)

Unikat

W moich zegarach nie mieszkają choćby najmniejsze jaskółki,

a w ulach nie znajdziesz ani jednej pszczoły.

Mówisz, że to nieprawda, ale ja odwracam od siebie głowę.

 

Żyjemy na dwóch różnych płaszczyznach. Twój świat ma

proste ściany, równy dach, na którym zimą zatrzymuje się śnieg,

a jesienią zbierają liście i kasztany. Można z nich budować

ludki o wesołych twarzach.

 

Mój świat to tylko wypukłości, na które próbuję się

bezskutecznie wspiąć. Jednak ześlizguję się z nich niezdarnie.

Podglądasz mnie, choć twoje źrenice zdradzają co innego.

 

Każdy ma swoje przeznaczenie. Ty z życia na życie stajesz się coraz większy,

a nasze domy rosną w zwolnionym tempie. Ja szukam kroków, żeby

móc wyrazić się tańcem. W rezultacie kuleję na obie nogi,

a ty jesteś już olbrzymem.

 

Zima. Jakaż to banalna metafora.

Płytki tok myślenia, nieprawdaż ?

Jednak ciało przymarza do kartki naprawdę,

a nawet, gdyby tak nie było,

 

zawsze można przypiąć się do niej agrafką,

szeptać przepraszam i myśleć to samo.

 

 


Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
Marzena 21 listopada 2020, 19:46
Wiesz trochę narzekasz ale umiejętnie i podoba mi się ten wiersz.
Unikat 22 listopada 2020, 02:16
Masz rację, w narzekaniu nie ma nic dobrego :) Dzięki,
przysłano: 21 listopada 2020 (historia)

Inne teksty autora

Zmiany.
Unikat

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca