Literatura

Mysia Wieża króla Popiela (wiersz)

Kamil Olszówka

 

  1.  

     Mysia Wieża króla Popiela,

W mrokach naszych pradziejów dawno zaginęła,

Lecz pomimo upływu wieków w pamięci przetrwała,

W historii Polski jako karta wstydliwa,

 

Kamień na kamieniu z wieży nie został,

Choć kiedyś starego króla dumą napełniała,

Wiatr dziejów wszelki ślad zatarł,

Jako legenda na karty historii trafiła,

 

Kamienna wieża króla Popiela zapłonęła,

Ogniem roznieconym w prostych Polan pogańskich sercach,

Przez prostego oracza Piasta,

Który miast krzesiwa użył szczerego słowa,

 

Tak jak niezliczone polne myszy,

Króla Popiela stare ciało nadgryzały,

Tak strzały z łuków zbuntowanych kmieci,

Kamiennej wieży mury muskały,

 

Rozbite mysiej wieży kamienne mury,

Symbolicznie odzwierciedliły przełom w plemienia Polan historii,

Gdy pęta tyranii Polanie zrzucili,

Złego króla Popiela z tronu obalili,

 

Gdy historia koło zatoczyła,

Korona obalonego króla w kąt się potoczyła,

Przez długie wieki zupełnie zapomniana,

Długie wieki zardzewiała w ziemi przeleżała,

 

Stary król Popiel w niepamięć odszedł,

Z czasem tylko legendą się stając,

U kolejnych średniowiecznych kronikarzy niechęć wzbudzając,

Dla przyszłych pokoleń przestrogą będąc,

 

Na wpół legendarna wieża króla Popiela,

W świadomości powszechnej naszego społeczeństwa,

Symboliczną figurą się stała,

Jako z zamierzchłych czasów niewidzialna przestroga…

 

II.

Gdy historia się zapętliła,

Miejsce kamiennej króla Popiela wieży,

Gdy Polska w nowej niewoli się znalazła,

Zajął w świadomości Polaków Pałac Kultury i Nauki,

 

Od towarzysza Stalina prezent rzekomy,

U obdarowanych szczerą trwogę budzący,

Wzniecający poczucie wielkiej bezsilności,

Dryfujące na wielkim morzu ohydy,

 

Niczym wielki totem potężny,

Ten szkaradny potwór betonowy,

Wzniesiony nad prostych Polaków głowami,

Skutecznie pozbawiał marzeń o niepodległości,

 

Z identyczną ohydą z jaką niegdyś Polanie,

Kierowali swe oczy ku kamiennej wieży,

Spoglądało młode Solidarności pokolenie,

Na szkaradny Pałac Kultury i Nauki,

 

Cichutki szept oracza Piasta z czasów zamierzchłych,

Dochodził z przeszłości do uszu Polaków współczesnych,

Gdy Piast przemawiał do naszej duszy,

Cichutko budząc poczucie naszej dumy,

 

Stary Piast budził w nas pragnienie,

Totemu zależności od zaborców zburzenia,

W słowa starej legendy się wsłuchania,

Pragnienia wolności z serc naszych uwolnienia,

 

Wielki betonowy Pałac Kultury i Nauki,

Zajmuje w świadomości Polaków współczesnych,

Miejsce kamiennej króla Popiela wieży,

Budzącej trwogę u Polan średniowiecznych,

 

I kiedyś czasów doczekamy,

Gdy ten szkaradny relikt przeszłości,

Obróci się na naszych oczach w gruzy,

Los Mysiej Wieży Króla Popiela podzieli…

 


Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
przysłano: 6 sierpnia 2022 (historia)

Inne teksty autora

Dzieciństwo z Atari
Kamil Olszówka
Pewna planeta
Kamil Olszówka
Baranek bez skazy…
Kamil Olszówka
Do mrocznych kart historii
Kamil Olszówka
Do mrocznych kart historii
Kamil Olszówka
więcej tekstów »

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca