Wiersz Przemocny (wiersz)

Bulimia

I znowu te wszystkie patetyczne słowa
i znowu banały w filmach o zwycięstwie
i znowu puste myśli tych co piszą po murach

i znowu krew na ulicach
i znowu przepełnione szpitale
i znowu miejsca na cmentarzu brak

jestem jak koniczynka
rosnę sobie nie ciesząc nie smucąc
lecz widocznie nawet koniczynki
przeszkadzają ludziom
chcieliby żyć w świecie bez zieleni i bez nadziei
wybaczcie, lecz w takim razie
ja
wysiadam z autobusu

jestem jak promyk słońca
chcę cieszyć nie chcę zasmucać
lecz widocznie nawet promyki słońca
przeszkadzają ludziom
chcieliby żyć w świecie w którym każdy może iść ulicą i strzelać
wybaczcie, lecz w takim razie
ja
nie chcę być człowiekiem

dobry– 11 głosów
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
1 165 wyświetleń
przysłano: 31 marca 2000

Bulimia

35
8 tekstów
o sobie? chyba nie znam jeszcze siebie zbyt dobrze...

Inne teksty autora

szczur

Bulimia, wiersz

Żal

Bulimia, opowiadanie

Polly

Bulimia, opowiadanie

Gniew

Bulimia, wiersz

Inwokacja

Bulimia, wiersz

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło