Literatura

Ziemia (wiersz)

Konrad Koper

Wyryli na mnie martwe plamki i kropki. Poszerzyli pustynie, zabrali biel.

Choć uboga, jestem wciąż niebieskozielona.

Szanuję i obawiam się człowieka, choć czasem trzęsę się.

 

 

 


wyśmienity 2 głosy
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
LydiaDel
LydiaDel 6 marca 2024, 13:36
Może jeszcze coś o H2O, bo każda kropla jest wypełniona życiem.
7 marca 2024, 14:16
Ja się też trzęsę, gdy pomyślę, że ludzie na drugiej półkuli mogą za chwilę pospadać.
Jednak ja przyjmuję za pewnik, że ziemia jest płaska. Bo inaczej jak by to było.
A jeszcze niektórzy twierdzą, że się kręci i biegnie gdzieś.
Od tego może się zakręcić porządnie w łepetynie. NO!
przysłano: 6 marca 2024 (historia)

Inne teksty autora

Porto
Konrad Koper
Figury
Konrad Koper
Boża indukcja
Konrad Koper
Procesja Fatimska
Konrad Koper
Zwierciadła
Konrad Koper
Gorączka
Konrad Koper
Lizbona
Konrad Koper
więcej tekstów »

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca