Literatura

Fragment Tomiku Poezji (wiersz)

Jakub Adamek

Smok wyrosły i nieziemsko wygłodzony,

Szyję wzniósł nad swe nieboskłony,

Wyspę ujrzał; górskie równiny,

Ogień paszczy wysnuł zachwyty,

 

Wyczerwienił niebo, niesie szum apokalipsy,

Wkoło modły i krzyki, baczą miastu,

Za ugodą Bielika, co zrzekł się wyspy,

Pali i niszczy w morskie przestworza granicy.

 

Bielik za oceanem spisywał dekrety,

I slubował przed sali dyplomacji,

Iż pogna z wyspy i kontynentów mocarzy,

Iż nie prześlepi despoty za jego władzy,

 

Smoczy apetyt nie zacichnie od jednej dobroci,

Ślepie pchnie mu w gleby północy,

Tam niedźwieć w zachód spuszcza gonitwy,

Odsłania łono bezludnej marności.

 

Niedźwiedź ludy smoku zacisnął przedlaty,

Nawet kiedy pradziada i smoka spajały sztandary,

Wrogimi kłami wiecznie dogryzali,

Nastąpią wiosny i smok jego zdradzi.

 


dobry 1 głos
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
przysłano: 7 maja 2024 (historia)

Inne teksty autora

Solipsyzm
Jakub Adamek
Samotność
Jakub Adamek
Bogactwo
Jakub Adamek
Cienie ściany
Jakub Adamek
Legnica
Jakub Adamek
więcej tekstów »

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca