myśl (wiersz)
hanna
Tej jedynej nadziei nie podetnę nigdy,
listka nie tknę, na wijącą łodygę nawet nie zerknę,
co swoim wzrostem wyciąga płatki kwieciste ku światła mazai,
jakoby spragniona słońca walczy z cieniem ziela fali.
Gdy frasobliwy podmuch pociągnie za sobą zamachy
i odbarwi chociażby białe kwiaty,
ich łodygi zamienią się w poświaty,
a liście zleją się z cieniami cudzych braci.
Przed opóźnionym odkryciem zmian barwy
zagubione w nieznanym krajobrazie
oskarżają się nawzajem z obawy, jako dziecię,
które nie wie komu przekazać cenny nektar w sekrecie
i nie słuchu hojnie obdarzyć pięknymi melodiami,
lecz czy łąka, jedwabiem kryta,
niby tkaniną w kwiaty owiana stal,
aż taką odrazą odwraca wzroku?
woła:"zawitaj, skryj się przed promieniem!",
i uśmiechem gości, specjalnie przygotowanym dla
bezwstydnych głupców, co słowem wierzą,
i pobudkom legną, jakoby nie czekało ich jutro.
Niepokoi mnie ta ciekawość oczywistym,
zwinna smuga prawdy o zachowaniu mym kręci pod nosem,
co przechadza się wśród kwiatów obojętnie wskazując palcem
że w złym komfortu im nie mało, aż nadto!
Zaloguj się Nie masz konta? Zarejestruj się