Literatura

Śmierć (wiersz)

Jakub Adamek

I jak szturm wyłoni się z nad nieba,

Jak kwiat oziębłej nadziei,

Gdzie i śmierć się ujawni,

Tam już zbyteczny śmiech, gniew i łza.

 

Śmierć przez drogi wszystkie się wiedzie,

Człowiek jakby oddalony, pogrążony w życiu wieczystym,

Swe stany przeżywa i nader uważa,

A wiatr śmierci go muśnie, ten żyć zaczyna.

 


wyśmienity 1 głos
1 osoba ma ten tekst w ulubionych
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
Konrad Koper 3 lipca 2024, 20:22
Mocny !!
przysłano: 3 lipca 2024 (historia)

Inne teksty autora

Fragment Tomiku Poezji
Jakub Adamek
Solipsyzm
Jakub Adamek
Samotność
Jakub Adamek
Bogactwo
Jakub Adamek
Cienie ściany
Jakub Adamek
więcej tekstów »

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca