POPÓŁ (wiersz)

stoik

Umieram przykryty popołem zdarzeń
Popiół ten niby czarny całun
Pokrywa moje ciało i moją duszę
Umieram za życia w świecie marzeń
Ogień trawi mnie całego
I spalam się po mału
Ale nim spłonę doszczętnie
Muszę przekroczyć swą tożsamość.

niczego sobie 13 głosów
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
lol
lol 27 września 2006, 15:24
lolghhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
507 wyświetleń
przysłano: 29 maja 2000

stoik

43
1 tekst


Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło