Przez zamieć wiosenną

Znowu drobniutki świergot
gałęzi jak śniegu leniwej 
i twarzy białej lusterko
w obłoku włosów sennych,
spada dzień jak złocona śliwa, 
a my ciągle przez zamieć idziemy 
z cieniem prędkiej młodości za ręką.

Deszcz wiosenny kuleje w powietrzu 
i spryskana obłoków łąka, 
a my jeszcze ściśnięte pięści
jak karabin dźwigamy po bokach. 
I gdy wiatru zawiły flet
stado rybne w rzece roztrąci, 
jak do strzału składamy brew

wciąż zdziwieni, nierozumiejący. 
A gdy chmura wypukłym hełmem 
błyśnie w słońcu i koloru grot
niby tęcza przystanie znienacka, 
wtedy w piersi jak w nawie kościelnej 
ciężkie serce jak brzemię plecaka 
schyla ciało i myli nasz krok.

Znowu głos przywołuje
i słonecznik instrument skręca 
nad pejzażem wtulonym w niebo, 
a my ręką jak żuraw nad studnią 
pochyloną nad mroczną pamięcią 
powiadamy: nie można, nie trzeba.

Z domów białych, zakrzepłych jak z lodu 
kwiat olbrzymi jak z dymu się wspina 
pod zielony obłoków pierścień ?
a my czoło poryte przez młodość 
odwracamy, gdzie bliska ojczyzna 
grom wygasły jak krzyż czarny niesie.