Literatura

Marmur - biały (wiersz klasyka)

Cyprian Kamil Norwid

 

 

Grecjo piękna!... twe dziwiąc ramiona z marmuru
I - serce... Pytam: co się też stało z   H o m e r e m,
Który cię uczył śpiewać z gwiazdami do chóru?
Gdzie jego grób? lub chata? - mów! - chociażby szmerem
Fal egejskich, bijących w heksametr o skałę -
Rytmem klasku ich rzeknij - zapisz w piany białe!

Wdzięczna Grecjo! - a co się i   z   F i d i a s e m   stało,
Który cię uczył kibić wyginać dostojnie
I stąpać jako bogi, duchem czując ciało? -
Czy on w wiezieniu przepadł? M i l c j a d    czy na wojnie?
T e m i s t o k l e s,  T u c y d,  C y m o n... czyż skazani?!
G r e c j o!  - a co się z słodkim   A r y s t y d e m   stało,
Ktory-ć przebaczać uczył, cierpiąc jak wygnani?
A stary   F o c j o n,  bitwę co wygrywa z chwałą,
Nim mu podawasz trucizn... a   S o k r a t??...

...Och! Pani

Blekitno-oka, z równym profilem Minerwy...
- Stąd to zwaliska twoje są, jak ty, nadobne:
Wita się je z radością!... a żegna z tęsknotą,
Rosami operlone rwąc fijołki drobne,
Jedyne, co łzawieją tam... i rosną po to.


Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
przysłano: 5 marca 2010

Cyprian Kamil Norwid

Inne teksty autora

Małe dzieci
Cyprian Kamil Norwid
Po to właśnie
Cyprian Kamil Norwid
Bliscy
Cyprian Kamil Norwid
To rzecz ludzka...
Cyprian Kamil Norwid
Nerwy
Cyprian Kamil Norwid
więcej tekstów »

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca