*** (Pytają mnie się ludzie) (wiersz klasyka)

Tadeusz Boy Żeleński

  
Pytają mnie się ludzie,
Czemu, lenistwem uwiedzion,
Ustałem w miłym trudzie
Łechtania polskich śledzion;
 
Czemum zaniedbał struny
Mej "ironicznej`` lutni,
By zgłębiać dawne runy
Lub ziewać coraz to smutniej...
 
Źle czynię, bracia moi,
Lecz zważcie w zamian, proszę,
Ze jeśli rzecz tak stoi,
Wasza w tym wina po trosze;
 
W iskier krzesaniu żywem
Materiał to rzecz główna;
Trudno najtęższym, krzesiwem
Iskry wydobyć z substancji miękkiej i podatnej...
 
W tej generalnej klapie
Każdy niech sobie leży:
Ja, z książką, na kanapie,
Wy, z wdziękiem, w trawce świeżej;
 
A za pociechę może
Służyć jednemu z drugim,
Że nas tymczasem orze
Historia swoim pługiem...
 


Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
1 683 wyświetlenia
przysłano: 5 marca 2010

Tadeusz Boy Żeleński

Inne teksty autora

*** (A kiedy przyjdzie...)

Tadeusz Boy Żeleński, wiersz klasyka

*** (Dwie są rzeczy mniej smutne niż inne)

Tadeusz Boy Żeleński, wiersz klasyka

Bez tytułu

Tadeusz Boy Żeleński, wiersz klasyka

Dusza Poety

Tadeusz Boy Żeleński, wiersz klasyka

Ernestynka

Tadeusz Boy Żeleński, wiersz klasyka

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło