Literatura

To Winter (wiersz klasyka)

William Blake

O Winter! Bar thine adamantine doors:
The north is thine; there has thou built thy dark
Deep-founded habitation. Shake not thy roofs,
Nor bend thy pillars with thy iron car.

He hears me not, bit o'er the yawning deep
Rides heavy; is storms are unchain'd; sheathed
In ribbed steel, I dare not lift mine eyes
For he hath rear'd his sceptre o'er the world.

Lo! Now the direful monster, whose skin clings
To his strong bones, strides o'er the groaning rocks:
he withers all in silence, and his hand
Unclothes the earth, and freezes up frail life.

He takes his seat upon the cliffs, the mariner
Cries in vain. Poor little wretch! That deal'st
With storms; till heaven smiles, and the monster
Is driv'n yelling to his caves beneath mount Hecla.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
Pola
Pola 4 grudnia 2017, 16:43
Supi<3
przysłano: 5 marca 2010

William Blake


Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca