Literatura

Gdzie nie posieją mnie - Kazimierz Wierzyński (wiersz klasyka)

Angelika Szymańska

Gdzie nie posieją mnie - wyrosnę,

Nigdzie mnie nie ma, jestem wszędzie,

Na białym śniegu sadzę wiosnę

I wciąż śpiewają me łabędzie.

 

Jedyna prawda ma w kaprysie:

Choć ten sam - zawsze jestem inny,

Kocham me każde widzimisię

I żyję sobie wciąż dziecinny.

 

Tak długo w wino zmieniam wodę,

Aż mi się urwie ucho dzbanka,

Wtedy pić będę mą pogodę

Ja: uśmiech, traf i niespodzianka.                                 

 

 


Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
przysłano: 17 maja 2021 (historia)

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca