Śnieżyca (wiersz klasyka)

Krzysztof Kamil Baczyński

Wiatr, co krajobraz w kształt milczenia nadął

niesie żagle z umarłych okrętów.

To znaczy: sen dopełniał radość.

To znaczy: śmierć, lub znaczy: święto.

 

I sterownie sosen w blasku,

i bicie sercem w mur.

To znaczy miłość na obrazku,

który oberwał sznur.

 

I strumień tonów, które milczą.

(Po śladach węszy biały borsuk).

Samotność - to nie znaleźć tylko

i błądzić jakby drogą morską;

 

żeglować tam, gdzie przeszedł uśmiech;

gdy burze tam, gdzie uśmiech tworzył,

i takim pustym być nim uśniesz,

jak kadłub snu na morzu.

 

Wtedy przychodzisz śniegiem boso,

jak białe listki - stopki masz

i jesteś jak płomieniom sposób,

by się zmieniły w ognia płaszcz.


Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
609 wyświetleń
przysłano: 5 marca 2010

Krzysztof Kamil Baczyński

Inne teksty autora

Pokolenie

Krzysztof Kamil Baczyński, wiersz klasyka

BEZ IMIENIA

Krzysztof Kamil Baczyński, wiersz klasyka

Psalm 4

Krzysztof Kamil Baczyński, wiersz klasyka

[Tych miłości...]

Krzysztof Kamil Baczyński, wiersz klasyka

Pragnienia

Krzysztof Kamil Baczyński, wiersz klasyka

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło