Tutli - Putli (wiersz klasyka)

Witkacy

 

 

Nudzę się, nudzę piekielnie...

Wszystko się stało tak marne,

Tak małe i płaskie śmiertelnie,

Że nawet kolonie karne

 

Nie mogą dostarczyć kochanka,

Godnego mych pragnień szalonych,

Nie jestem ja nimfomanka,

Ale wśród rozdrobnionych

 

Uczuć i namiętności

Pęka me serce ód nudy.

Dusza dostaje nudności

Od czasów naszych ułudy.

 

Za jakąż, za jaką karę

żyć muszę w tej marnej epoce,

Gdzie kochać się można naprawdę

w bawole chyba lub w foce.

 

Och, czemuż nie jestem zwierzęciem

W preriach lub w jakiejś wodzie!

Och! Któż mnie wreszcie nasyci

W miłości potwornym głodzie.


niczego sobie+ 2 głosy
2 osoby ma ten tekst w ulubionych
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
Agata
Agata 14 maja 2019, 08:54
Super
3 711 wyświetleń
przysłano: 5 marca 2010

Witkacy

Inne teksty autora

Do przyjaciół gówniarzy

Witkacy, wiersz klasyka

Artysta i Znawcy

Witkacy, wiersz klasyka

Do przyjaciół gówniarzy

Witkacy, wiersz klasyka

Do przyjaciół lekarzy

Witkacy, wiersz klasyka

Firma portretowa

Witkacy, wiersz klasyka

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło