Literatura

Biografia Paula Verlaine (wiersz klasyka)

Paul Verlaine

Paul-Mari Verlaine urodził się 30 marca 1844 roku w Metzu, gdzie
ojciec jego , Nicolas, kapitan inżynierii wojskowej, pełnił służbę.
Zarówno ojciec jaki i matka pochodzili z dość zamożnych rodzin .

Prawdą tutaj jest, że dziadek Verlaine, z zawodu notariusz, człowiek
gwałtowny, alkoholik i niespokojny duch, mógł zostawić swe skłonności
wnukowi . Na charakter pisarza wpływ także mieli liczni krewni
odwiedzani często przez poetę . Stworzyli w jego życiu pewien punkt
moralnego oparcia, a mglisty i melancholijny pejzaż północy Francji
ukształtował jego wrażliwość : Verlaine nie będzie poetą słońca i
intensywnych kolorów .

Szukając po latach usprawiedliwienia i wyjaśnienia zagadki swojego
losu, Paul nie będzie się mógł uskarżać na trudne dzieciństwo . Jako
jedynak i długo wyczekiwane (trzykrotni nie spełniona nadzieja
macierzyństwa pozostawiła ślady w psychice jego matki ), rósł w
atmosferze miłości graniczącej z uwielbieniem i nadmiernej
troskliwości, która wpłynęła zapewne na słabość jego charakteru . W
każdym razie to miłe i powszechnie lubiane pomimo swej brzydoty
dziecko zaczęło wcześnie przejawiać kapryśny i samowolny temperament:
te właśnie niepokojące objawy zaważyły na decyzji umieszczenia Paula w
internacie .

Przeskok z gniazdka rodzinnego w atmosferę internatu był szokiem dla
wrażliwego dziecka : pierwszego wieczoru mały ucieka do domu . Z
czasem chłopiec jednakże adoptuje się aż nazbyt dobrze do nowego
miejsca . Początkowo dobry uczeń, zaniedbuje się z biegiem lat,
przybiera pozy cynicznego i niechlujnego wyrostka o rozbudzonej
zmysłowości . Bardziej niż nauka pasjonuje go samodzielne odkrywanie
poetów . Wielbi wielkiego Wiktora Hugo, zachwyca się Banville'em, a
już prawdziwym mistrzem staje się dla niego Baudelaire . Próbuje też
własnych sił, na ławach szkolnych powstają jego pierwsze wiersze .
Wtedy świadomie postanawia zostać poetą; pewnie już wtedy czuje że nie
mógł by być nikim innym .

Po zdaniu matury w roku 1862 zapisuje się na prawo, ale studia jego
polegają głównie na przesiadywaniu w knajpkach Dzielnicy łacińskiej .
Zaniepokojony ojciec wyszukuje mu posadę, najpierw w towarzystwie
ubezpieczeniowym, później w zarządzie miejskim Paryża . Stanowisko
niskiego urzędnika pozwala poecie na kultywowanie zainteresowań
literackich : pisze i nawiązuje pierwsze kontakty w poetyckim
środowisku . W roku 1866 będzie miał swój udział w słynnej publikacji
Parnasu współczesnego, w tym samym też roku ukaże się jego pierwszy
zbiorek, Poemes saturniens czyli Wiersze pod znakiem Saturna - tej
złej gwiazdy, która staje się symbolem jego losu .

W tych latach, na pozór, początkujący poeta jest towarzyskim i
lubianym przez przyjaciół młodzieńcem . Równocześnie jednak wybuchy
gwałtownej pasji zdradzają czasem tkwiące w nim ciemne siły, a wolny
czas sprzyja potęgującej się skłonności do alkoholu . Śmierć ojca w
roku 1865, a następnie, w 1867 śmierć ukochanej kuzynki Elizy, do
której żywił głębokie uczucie, pogrążają młodego człowieka w głębokiej
depresji . W tym czasie, w roku 1869, wydaje następny, drugi ( nie
licząc potajemnie wydanego w 1867 cyklu sonetów 'Przyjaciółki, sceny
miłości safickiej' ) tomik wierszy 'Zabawy miłosne' . Dzieje się z
Verlaine'm coraz gorzej, absynt pochłania go całkowicie . Pod wpływem
alkoholu wpada w furie, grozi matce że zabije ją i siebie Przechodzi
ciężki kryzys, ma świadomość staczania się na dno .

W 1896 Verlaine zwraca swą uwagę na Mathilde Maute de Fleurville w
której zakochuje się od pierwszego wejrzenia , wkrótce zresztą
odwzajemnioną . Dlatego Verlaine , licząc na ustabilizowanie się
swojego życia , chwytając się ostatnich desek ratunku prosi Matyldę o
rękę . Ten okres (1870) objawia również u poety nowy zbiorek wierszy -
Dobra piosenka . Tomik ten przepełniony jest optymizmem i dobrymi
marzeniami . Wreszcie , 11 sierpnia 1870 Matylda zostaje żoną Paula .
Lecz od początku ich małżeństwa zaczynają narastać konflikty , a nawet
dochodzi do rękoczynów . Jest to okres trwającej wojny
francuzko-pruskiej . Poeta sympatyzując z ruchem rewolucyjnym po
zwycięstwie Wersalczyków obawia się represji . Dlatego zamieszkuje u
rodziców żony oczekującej dziecka .

Latem 1871 Verlaine otrzymuje pierwszy list od młodego, uzdolnionego
poety o nazwisku Artur Rimbaud . Poeta owy przybywa na zaproszenie
Verlaina do Paryża . Wkrótce w domu państwa Maute zjawia się
błękitnooki dzikus o hippisowskich manierach i aparycji, który swą
ekscentrycznością zraża sobie rodzinę i przyjaciół po piórze Verlaina
.W tym samym czasie pomiędzy poetami zawiązuje się głęboka
przyjaźń,
przyjaźń nie tylko o charakterze duchowym ale również cielesnym,
przyjaźń która będzie początkiem końca małżeństwa Paula .

Verlaine z Rimbaudem włóczą się razem po paryskich kawiarniach, pijąc
i nie ukrywając się nazbyt z erotycznym charakterem swojego związku .
30 października na 1871 na świat przychodzi syn Verlaina - Georges . W
furiach alkoholicznych Paul znęca się nad żoną i staje się groźny dla
syna . 7 lipca następuje nieoczekiwana ucieczka . Verlaine z Rimbaudem
rozpoczynają swą podróż po europie (szerzej o tym wydarzeniu w filmie
Agnieszki Holland - Całkowite zaćmienie) . W tym czasie definitywnie
rozpada się związek Verlaina z Matyldą . Poeta miotany jest uczuciem
dwoistej miłości którą żywi do żony jak i do Artura . Uczucie to
znajduje swoje echo w następnym tomie poezji Pieśni bez słów, a
wydanym później, w roku 1874 . 10 lipca 1873 w Brukseli ma miejsce
dramat który zaważył na późniejszym życiu Verlaine . Sfrustrowany
definitywnym końcem małżeństwa, a także groźbami o rozstaniu Artura,
poeta wdaje się w sprzeczkę z Rimbaudem podczas której strzałem z
pistoletu rani go w dłoń . Po pozornie załagodzonym sporze Rimbaud
postanawia opuścić Paula, a gdy ten ponownie mu grozi zwraca sie o
pomoc do policji . Powoduje to iż Verlaine skazany zostaje na dwa lata
więzienia.

Pobyt za kratami sprzyja refleksją, powoduje również nawrócenie poety.
W styczniu 1875 więzień wychodzi na wolność i powraca do stron
rodzinnych. Nie spotyka go tam nic dobrego, Matylda z dzieckiem,
przyjaciele, wszyscy się od niego odwrócili. Postanawia wyjechać do
Anglii gdzie obejmuje stanowisko pedagoga konsekwentnie realizując swe
zamierzenia stabilizacji i spokoju. Przez rok uczy francuskiego i
rysunków (Verlaine był uzdolnionym rysownikiem - karykaturzystą). Jest
to okres płodny i twórczy któremu sprzyja spokojna atmosfera . W 1877
definitywnie opuszcza wyspy i obejmuję posadę nauczycielską w
ojczyźnie . Verlaine czuje się dobrze w nowym środowisku co w dalszym
ciągu ma odbicie w jego twórczości i życiu religijnym . Lecz w drugim
roku pojawiają się symptomy zmiany . Niewinne towarzyskie zaglądanie
do kieliszka ponownie przeradza się w nałóg . Jest to też czas w
którym Verlaine zaprzyjaźnia się ze swoim kilkunastoletnim uczniem,
Lucienem Letinois . Pośród biografów poety związek ten, postrzegany
jest wyłącznie jako ojcowski, i za taki trzeba go chyba przyjąć .
Powracający nałóg powoduje usunięcie Verlaina z uczelni . Perspektywa
samotności przeraża poetę dlatego wraz ze swoim podopiecznym kupują
gospodarstwo rolne we wsi Juniville.

Dalszy los poety to wielkie pasmo niepowodzeń . Farma chyli się ku
upadkowi i zostaje sprzedana . Rok 1883 przynosi dla Verlaine śmierć
Lucjana . Jest to czas totalnego załamania psychicznego poety. W roku
1885 ponownie trafia za kraty za znęcanie się nad swoją matką . Po
wyjściu przenosi się do Paryża gdzie zamieszkuje w tanich hotelikach
na przedmieściu. Poecie zaczyna doskwierać choroba nogi która nie
opuści go aż do śmierci. W styczniu 1886 umiera matka pisarza . On
unieruchomiony w łóżku nie może nawet zobaczyć zmarłej. Przychodzą
czasy rozpaczliwych zmagań z nędzą i chorobą . Niejednokrotnie
przyjaciele lub szpital ratują poetę od śmierci głodowej . Po jeszcze
kilku przygodach życiowych ostatecznie osiada ze swoją nową żoną -
Filomeną - w małym paryskim mieszkanku gdzie 8 stycznia 1896
dokonuje
żywota .


Niegdyś za czasów szkolnych, jeden z piętnastoletnich kolegów
Verlaine, na szkolnej ławie nabazgrał karykaturę podpisaną 'Astronom
który wpada do kanału'. Perkaty nos, wystające szczęki łatwo pozwalają
rozpoznać klasowego brzydala - poetę, z zadartą w górę głową
wpatrującego się przez lunetę w gwiazdy, podczas gdy jego kroki
bezwiednie kierują się ku wylotowi ścieku . Biografowie zdumiewają się
nad trafnością, z jaką ten żartobliwy rysunek przepowiadał niejako los
poety.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
przysłano: 5 marca 2010

Paul Verlaine

Inne teksty autora

BEAMS
Paul Verlaine
CRIMEN AMORIS
Paul Verlaine
Dobra pieśń
Paul Verlaine
DOBRA PIOSENKA
Paul Verlaine
Faun
Paul Verlaine
GREEN
Paul Verlaine
KALEJDOSKOP
Paul Verlaine
więcej tekstów »

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca