20 lat Wywroty

Piosenka populistyczna (wiersz klasyka)

Leszek Wójtowicz

No i cóż – panie Leszku – jakże pan się czuje
Kiedy cisza wariatka dzwoni dziś na alarm
Ja tam człek niekształcony – niewiele rozumiem
Lecz tej dziwce do domu wtargnąć nie pozwalam

W domu żona i dzieci – a dokładnie troje
Jedno z nich do rysunków ma podobno talent
Coraz częściej zwyczajnie po ludzku się boję
Gdy dokoła pytają – co to będzie dalej

Dalej Bóg raczy wiedzieć albo pan prezydent
Jeszcze tłum polityków z byłego podziemia
Moi kumple z roboty klepią zwykłą bidę
A ten Józek – podłota samochody zmienia

Ja mu tego wszystkiego wcale nie zazdroszczę
Tylko czasem szlag trafia w głowie się nie mieści
Pan pieśniami wymarzył jakąś inną Polskę
Psu na budę te różne nawiedzone pieśni

Pieśni wiersze i hasła – dobrze to pamiętam
Tak jak wiem gdzie na mapie Chicago i Paryż
Trochę głupio że nawet od wielkiego święta
Nie potrafię odnaleźć swojej dawnej wiary

No i cóż – panie Leszku – jakże pan się czuje
Kiedy cisza wariatka dzwoni dziś na alarm
Ja tych pańskich piosenek zapomnieć nie umiem
Ale żonie i dzieciom słuchać nie pozwalam

Ja tych pańskich piosenek zapomnieć nie umiem
Ale żonie i dzieciom słuchać nie pozwalam…

jesień 94’


Dodaj komentarz anonimowo lub zaloguj się
 
437 wyświetleń
przysłano: 5 marca 2010

Leszek Wójtowicz

Inne teksty autora

Blagier

Leszek Wójtowicz, wiersz klasyka

Cyniczna pani

Leszek Wójtowicz, wiersz klasyka

Dla Janiny

Leszek Wójtowicz, wiersz klasyka

Dla miasta i świata

Leszek Wójtowicz, wiersz klasyka

Dworzec nocą

Leszek Wójtowicz, wiersz klasyka

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło