Literatura

Wspomnienie wioski (wiersz klasyka)

Cyprian Kamil Norwid

 

 

Nie lubię miasta, nie lubię wrzasków,

I hucznych zabaw, i świetnych blasków,

Bo ja chłop jestem - bo moje oczy

Wielmożna świetność kole i mroczy.

Miasto - złocony kraniec przepaści!

Stań na nim, spojrzyj, a dreszcz lodowaty

Zatrzęsie ciałem i członki namaści.

Miasto - to przedsień piekielnej zatraty;

Patrz - tam zjawiska gmatwają się tłumne,

Tam cudów siła - tam głupstwa rozumne,

Obok wieśniaczej prostoty stawione,

W nieobeznanym a gwałtownym człeku

Wzbudzić potrafią gniew niechrześcijański.

Wzbudzić potrafią nudności szalone,

I na myśl rzucić pleśń późnego wieku;

O! one mogą na twarz wywlec śmiech szatański,

Z jakim się czasem zjawia pośród zabaw głośnych

Dziwaczny pielgrzym, i patrzy na gości,

I śpiewów słucha donośnych...

Ale ten pielgrzym w chaosie radości

Patrzy na ludzi jak ów wąż rzeźbiony,

Kształtnie nad czarą wina pochylony,

Martwo, lecz chytrze patrzący na muchy,

Co się spętały w pijaństwa łańcuchy.

 

 

Miasto!...to ciemny, nieczysty przedsionek,

Którego niebo, dymem okopcone,

Nie zna jutrzenki, nie zna wschodu słońca,

Ani rozumie, co śpiewa skowronek.

 

 

Tam - w mieście - wszystko cyrklem wymierzone,

A od początku życia aż do końca

Człek, patrząc w zegar, na jego tablicy

Widzi wschód - zachód - i noc safirową,

Tylko po tańcach znajomą stolicy:

Tam - w mieście - ujrzysz ziemię inną, nową,

I ludzi innych - tam piewca, gdy śpiewa,

To się oklasków, wawrzynów spodziewa.

 

 

Oklask? - to echo, a wawrzyn? - to ziele,

Na naszych łąkach piękniejszych jest wiele!

Wieś!... to me życie, to podarek Boży!

To kwiat, co spada z anielskiego czoła,

Gdy go dłoń lekka lekko w sploty włoży.

O, wieś, z początku cicha i smętnie wesoła,

Leży jak flet, co w sobie liczne pieśni tłumi,

Lecz weź no ten flet do ust, pocałuj go szczerze,

A dopiero usłyszysz, co on śpiewać umié,

A dopiero on pieśni dla ciebie wybierze;

I będzie ciebie błagał - będzie ciebie prosił -

Ażebyś go przy ustach pałających nosił.

 

 

Na wsi - słowik jest piewcą; on tam nie dba wcale,

Czy go pośród oklasków przyjmą okazale,

On, w nocy pod okienkiem siadłszy na kalinie,

Nawet o tym i nie wie, że śpiewa dziewczynie;

On wesół skubie listki wonnego jaśminu,

Bawi się nimi, gęślarz, swobodny - szczęśliwy,

Bo dla niego liść każdy jest liściem wawrzynu.

 

 

Na wsi burza przeraża! piorun jest straszliwy,

Gdy wije się po niebie i przegryza chmury:

Lecz w mieście nie dosłyszą słów Matki Natury,

Którą pokaleczywszy, i złożywszy w grobie,

Bawią się - tańczą sobie...

 

 

Nie lubię miasta! nie lubię wrzasków,

I hucznych zabaw - i świetnych blasków,

Bo ja chłop jestem - bo moje oczy

Wielmożna świetność kole i mroczy.

 

 

Więc na wieś wrócę - o wsi wesoła!

Ty mię powitasz, kwiatku anioła.

 

 

Tak - na wieś wrócę, do swoich wrócę,

Sterczące kości napotkam w roli,

I dla tych kości piosnkę zanucę.

Już wracam myślą - wzrok jej sokoli

Naprzód zobaczył lipy cieniste,

Zielone smugi i wody czyste.

Serce, ty czujesz strony rodzinne,

Bo tam dla ciebie było wesele,

I szczere modły w wiejskim kościele,

I czucia szczere - niewinne...

 

 

Noc - rosa pada, myśl ma chwilkę leci,

Między lipowe, topolowe drzewa,

Tam, kędy w oknie blady płomyk świeci:

I przyleciała - pod płotem stanęła,

Jak żebrak, co się jałmużny spodziewa -

Łagodnym wzrokiem w oknie utonęła,

Lecz nikt nie widział, że ona tam stoi,

Nikt jej tam wcale nie czekał,

Tylko pies wierny zerwał się - zaszczekał.

,,Czy poczuł wilka? czy się czego boi?

Że tak ujada bez końca".

O nie, nie poczuł ni wilka, ni strachu,

Tylko myśl moją - mej pamięci gońca -

Moje wspomnienie poczuł i przywitał;

Bo on tam o nie nieraz, wyjąc, pytał,

On jeden uczył, gdy stało za płotem,

I kiedy bliżej przyleciało potem,

By na rodzinnym siąść dachu.


przysłano: 5 marca 2010

Cyprian Kamil Norwid

Inne teksty autora

Po to właśnie
Cyprian Kamil Norwid
Małe dzieci
Cyprian Kamil Norwid
To rzecz ludzka...
Cyprian Kamil Norwid
Samotność
Cyprian Kamil Norwid
Bliscy
Cyprian Kamil Norwid
Bogowie i człowiek
Cyprian Kamil Norwid
więcej tekstów »

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca