Literatura

Nauczyłaś mnie patrzeć (wiersz klasyka)

Zbigniew Herbert

    1.
Znałem tylko pozór rzeczy
skórę przedmiotów

Kalejdoskop i moi przyjaciele malarze
nauczyli mnie układać świat
z płaskich kolorów

Kruchy świat
tynk realności
pod nią podskórne pęcherze powietrza
tonny próżni

Każdy dom
w którym nie mieszkałem
był hotelem nicości

Nie myślałem
że w piersi człowieka
mieszka serce

Nie mogłem wyobrazić sobie
wnętrza róży
wnętrza obłoku


    2.
Ty jesteś wzrokiem
wzrokiem głębi
prowadzisz lekko
w trzeci wymiar
jak jasny płomień
który drąży

Teraz już znam
o jakże dobrze
otchłań drobiazgów
tworów ludzkich

Przez nocne niebo
mogę przejść
pytając gwiazdy jak dziewczęta
o ich imiona

Zaprzyjaźniony z całym światem
znam teraz ból
i radość głębi
znam tajemnicze słowo
wnętrze

Wnętrze obłoku
Wnętrze róży
Twoje


    3.
Patrzę w górę - nikt nie spogląda

Pali czoło

Dotykam obcych klamek
proszę:
dziesięć paluszków
jak dziesięć grosików

Nocami
widzę przez sen owoce
różowe jak Twoje pięty
bezbronne jabłka nad ranem

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
przysłano: 5 marca 2010

Zbigniew Herbert

Inne teksty autora

Przesłuchanie anioła
Zbigniew Herbert
Węzeł
Zbigniew Herbert
Przedmioty
Zbigniew Herbert
Piekło
Zbigniew Herbert
Apollo i Marsjasz
Zbigniew Herbert
Kura
Zbigniew Herbert
Serce
Zbigniew Herbert
więcej tekstów »

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca