ŻAGIEL (wiersz klasyka)

Michaił Lermontow

Samotny żagiel na przestworzu
Bieleje wśród błękitu fal.
Co wypatruje on na morzu ?
Czemu od stron swych pędzi w dal ?

Wiatr świszcze, w górę pną się fale
I skrzypią reje, maszt się gnie,
A on nie szuka szczęścia wcale
I nie od szczęścia w oddal mknie.

Pod nim świetlista wody grzywa,
Nad nim złocisty promień zórz
A on, zuchwały, burzy wzywa,
Jak gdyby spokój był wśród burz....

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
FRED
FRED 28 pazdziernika 2018, 11:40
PIEKNE
Maciek
Maciek 21 listopada 2018, 03:37
Wypada zaznaczyć również kto dokonał przekładu(!). Ale widać wśród anarchistów nie masz szacunku, choć walczą nieustannie z kolejno wynajdowanymi "dyskryminacjami" . . .
4 986 wyświetleń
przysłano: 5 marca 2010

Michaił Lermontow

Inne teksty autora

Wdzięczność

Michaił Lermontow, wiersz klasyka

Michaił Lermontow, wiersz klasyka

***

Michaił Lermontow, wiersz klasyka

***

Michaił Lermontow, wiersz klasyka

***

Michaił Lermontow, wiersz klasyka

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło