Księżyc wschodzi (wiersz klasyka)

Lorca Federico Garcia


Kiedy księżyc wschodzi,
głuchną wszystkie dzwony
i kreślą się tajne,
niezbadane ścieżki.

Kiedy księżyc wschodzi,
ziemię morze zmywa,
a serce jest wtedy
wysepką w otchłaniach.

Nikt nie je pomarańcz
przy pełni księżyca.
Wtedy jeść owoce
zielone i zimne.

Kiedy księżyc wschodzi
o stu bladych licach,
pieniążki ze srebra
szlochają w sakiewce.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
862 wyświetlenia
przysłano: 5 marca 2010

Lorca Federico Garcia

Inne teksty autora

Kasyda o róży

Lorca Federico Garcia, wiersz klasyka

Gazela o miłości nieprzewidzianej

Lorca Federico Garcia, wiersz klasyka

Kasyda o płaczu

Lorca Federico Garcia, wiersz klasyka

Kasyda o szlochu

Lorca Federico Garcia, wiersz klasyka

Księżyc wschodzi/La luna asoma

Lorca Federico Garcia, wiersz klasyka

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło