Zwiastun końca (tragicznie zmarłemu koledze) (wiersz)

Sebastian Bukiel

Kiedyś z pewnością nadejdzie ta chwila
Gdy wewnątrz mnie zapieje kogut
Niebieski kogut na srebrnym płocie
Przy wschodzie najjaśniejszego słońca
Przy zachodzie najciemniejszego księżyca
A wtedy ja słysząc wołanie
Oddam ostatni pokłon ziemii
Ostatni raz uchylę czoła życiu
I przestane jejść, pić
I przestanę istnieć
Me wnętrze podąży za pianiem niebieskiego koguta
To co przyziemne i błache przestanie się liczyć
To co złościło przestanię już złościć
Lecz co będzie dalej, niewiem
Czy będę mówił, kochał, znał
Czy będę pamiętał
I dokąd zaprowadzi mnie niebieski kogut
Niewiem, naprwadę niewiem


dobry 5 głosów
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
460 wyświetleń
przysłano: 21 stycznia 2000

Nieznany

38
4 artykuły 95 tekstów 1 komentarz
Póki co nie będę mówił o sobie.Moje wiersze powiedzą wiele...

Inne teksty autora

bez końca

Jakub Oktaba-Polkowski, wiersz

Wyznanie wiary; sprawozdanie

Krzysztof Grzelak, wiersz

Kołysanka dla Niny

Klaudia Rogowicz, wiersz

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło