Literatura

Droga wilka (wiersz)

Marcin Olszewski

Dzikość w głębi serca zamknięta na skobel

I na dnie otchłani duszy w mroku spoczywa

Zapalić świecę w ciszy czterech ścian pokoju

To jakby obudzić cień wilka na murze

 

Mogłem być niepokornym w ciemnych kniejach

I kłów biel pokazywać na powitanie

Zapierać się łapami o ziemię opornie

Dopóki Twój zapach nozdrzami nie zawładnął

 

Nie ma takiej siły, gdy zmysły owładnięte

Na nic warknięcie, skomlenie czy nora

W czerwonej szacie zachodu słońca

Ze wzgórza donośne rozlega się wycie

 

Podążać na śladem Twych stóp z pyskiem zwieszonym

Boże! Jak to w środku wnętrzności rozrywa!

Za Tobą w ogień, czas wszelki, przestrzeń

Choćby do zatracenia ... pod nóg Twych płomieniem

 

 

 

 

 

 


wyśmienity 1 głos
1 osoba ma ten tekst w ulubionych
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
Arian
Arian 6 stycznia 2024, 18:45
Wilkołak?
ale po co ten żydowski Bóg? wystarczy szatan, pan świata
przysłano: 6 stycznia 2024 (historia)

Inne teksty autora

Spacer w parku duszy
Marcin Olszewski
Skarb ocalenia
Marcin Olszewski
Jamioł
Marcin Olszewski
Jak znajdziesz czas
Marcin Olszewski
Anima
Marcin Olszewski
Korzenie
Marcin Olszewski
Takie sobie życie
Marcin Olszewski
więcej tekstów »

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca