Zima miejska (wiersz klasyka)

Adam Mickiewicz

Przeszły dżdże wiosny, zbiegło skwarne lato

I przykre miastu jesienne potopy,

Już bruk ziębiącą obleczony szatą,

Od stalnej Fryzów nie krzesany stopy.

 

Więzieni słotą w domowej katuszy,

Dziś na swobodne gdy wyjrzem powietrze,

Londyński pojazd tarkotem nie głuszy

Ani nas kręgi zbrojnymi rozetrze.

 

Witaj! narodom miejskim pora błoga,

Już i Niemeńców, i sąsiednich Lechów

Tu szuka ciżba, tysiącami mnoga,

Zbiegłych Dryjadom i Faunom uśmiechów.

 

Tu wszystko czerstwi, weseli, zachwyca,

Czy ciągnę tchnienie, co się zimnem czyści,

Czy na niebieskie zmysł podniosę lica,

Czyli się śnieżnej przypatruję kiści;

 

Jedna z nich pływa w niepewnym żywiole,

Druga ciężarem sporsza już osiadła;

Tą wiatr poleciał stwardniałe kryć role

Albo pobielić Wiliji źwierciadła.

 

Lecz kogo sioło dzisiejsze uwięzi.

Zmuszony widzieć łyse gór wiszary,

Grunt dziki, knieję nagimi gałęzi

Niesilną zimne podźwignąć ciężary -

 

Taki, gdy smutna ciągnie się minuta,

Wreszcie zmieniony kraj porzuca z żalem

I dając chętnie Cererę za Pluta,

Pędzi wóz ku nam ciężarny metalem.

 

Tu go przyjmują gościnne podwoje,

Rzeźbą i farbą odziany przybytek,

Tutaj rolnicze przepomina znoje

W pieszczonym gronie czarownych Charytek.

 

Na wsi, zaledwie czarna noc rozrzednie,

Każe wraz Ceres wczesny witać ranek,

Tu, chociaż słońce zajmie nieba średnie,

Śpię atłasowym pod cieniem firanek.

 

Lekkie nareszcie oblókłszy nankiny,

Modnej młodzieży przywoływam koło;

Strojem poranne zbywamy godziny

Albo rozmową bawim się wesołą.

 

Ten, w śniący kryształ włożywszy oblicze,

Wschodnim balsamem złoty kędzior pieści,

Drugi stambulskie oddycha gorycze

Lub pije z chińskich ziół ciągnione treści.

 

A kiedy chwila dwunasta nadbieży,

Wraz do śliskiego wstępuję powozu,

Sobol lub rosmak moje barki jeży

I suto zdobiąc nie dopuszcza mrozu.

 

Na sali, orszak przywitam wybrany,

Wszyscy siadają za biesiadnym stołem,

W kolej szlą pełne smaków porcelany

I sztucznym morzą apetyt żywiołem.

 

Pijemy węgrzyn, mocny setnym latem,

Wrą po kryształach koniaki i pącze,

Płci piękna gasi pragnienie muszkatem,

Co dając rzeźwość, myśli nie zaplącze.

 

A gdy się trunkiem zaiskrzą źrenice,

Dowcipne, czułe wszystkim płyną słowa,

Niejeden uwdzięk zarumieni lice,

Niejedna wzrokiem zapala się głowa.

 

Nareszcie słońce zniżone zagasło,

Rozsiewa mroki dobroczynna zima,

Boginie dają do rozjazdu hasło,

Zagrzmiały schody i już gości nié ma.

 

Którzy są z szczęściem poufali ślepem,

Pod twój znak idą, królu Faraonie.

Lub zręczni lekkim wykręcać oszczepem,

Pędzą po suknach wytoczone słonie.

 

A gdy noc ciemne rozepnie zasłony

I szklannym światłem błysną kamienice,

Młodzież, dzień kończąc wesoło spędzony,

Tysiączną sanią szlifuje ulice.


Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
965 wyświetleń
przysłano: 5 marca 2010

Adam Mickiewicz

Inne teksty autora

Dobranoc

Adam Mickiewicz, wiersz klasyka

Romantyczność

Adam Mickiewicz, wiersz klasyka

Oda do Młodości

Adam Mickiewicz, wiersz klasyka

Pielgrzym

Adam Mickiewicz, wiersz klasyka

Nad wodą wielką i czystą...

Adam Mickiewicz, wiersz klasyka

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło