Literatura

Niepostrzeżenie jak Żal (1540) (wiersz klasyka)

Emily Dickinson

Niepostrzeżenie jak Żal
Lato się ulotniło —
Zbyt nieuchwytnie, by można
Odczuć to jako Złoœliwoœć —
Destylat Ciszy gęstniał
Jak Zmrok rozpuszczony w powietrzu
Lub Natura, w odosobnieniu
Sama z sobš spędzajšca wieczór —
Zmierzch pojawiał się wczeœniej —
Obco jaœniał Poranek —
Łaska uprzejma, lecz męczšca
Jak Goœć tuż przed pożegnaniem —
I tak, choć nie obdarzone
Skrzydłami ani Stępkš,
Lato leciutkim lotem
Odpłynęło wprost w Piękno.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
przysłano: 5 marca 2010

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca