Literatura

Ostatni wiersz Rilkego (wiersz klasyka)

Rainer Maria Rilke

Komm du, du letzter, den ich anerkenne,

heilloser Schmerz im leiblichen Geweb:

wie ich im Geiste brannte, sieh, ich brenne

in dir; das Holz hat lange widerstrebt,

der Flamme, die du loderst, zu zustimmen,

nun aber nähr’ ich und brenn in dir.

Mein hiesig Mildsein wird in deinem Grimmen

ein Grimm der Hölle nicht von hier.

ganz rein, ganz planlos frei von Zukunft stieg

ich auf des Leidens wirren Scheiterhaufen,

so sicher nirgend Künftiges zu kaufen

um dieses Herz,darinder Vorrat schwieg.

Bin ich es noch, der da unkenntlich brennt?

Erinnerungen reissich nicht herein.

O Leben, Lebe: Draussensein.

Und ich in Lohe. Niemand der mich kennt.



Przyjdź, ty ostatnie cierpienie, doświadczone,

nieuleczalne w tkaninie ciała:

patrz, jak płonąłem w duchu, tak dziś płonę

w tobie; długo się drewno opierało

pojednaniu z twym płomieniem ciemnym,

teraz cię żywię sobą, w tobie płonę.

W twej zawziętości mój łagodny byt tuziemny

otwiera okrucieństwo piekła nie z tej ziemi.

Zbyt czysty, bez projektów, bez przyszłości

wszedłem na ten spiętrzony stos cierpienia,

pewny, że nigdzie nie kupię przyszłości

sercu, którego zasób pełen jest milczenia.

Czy to ja jeszcze płonę bezimiennie?

Nie wciągam do mojego wnętrza wspomnień.

O życie, życie: byt zewnątrz, beze mnie.

Ja w ogniu. Nikt nie wie o mnie.

(tł. M. Jastrun)


Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
ewa
ewa 13 sierpnia 2018, 00:13
piekne. i pieknie smutne.
przysłano: 5 marca 2010

Rainer Maria Rilke


Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca