Niepokój (wiersz klasyka)

Rainer Maria Rilke

W zwiędłym lesie jest ptaków wołanie,
wołanie bez powodu w zwiędłym lesie.
Lecz to okrągłe ptaków wołanie
spoczywa w chwili, co mu dała trwanie
wielkie jak niebo na zwiędłym lesie.
Posłusznie wszystko układa się w krzyk:
Krajobraz jakby leżał w jego dłoni,
gwałtowny jakby przylegał do niej,
a chwila, która chce z siebie wyjść,
jest blada, niema, jakby znała ciszę
rzeczy, od których musi umrzeć każdy,
kto z tego krzyku wyszedł.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
Wiesław
Wiesław 26 kwietnia 2018, 20:20
Ciekawy i kontrowersyjny
2 509 wyświetleń
przysłano: 5 marca 2010

Rainer Maria Rilke

Inne teksty autora

( Gwiazdy, śpiący i duchy...)

Rainer Maria Rilke, wiersz klasyka

Samotność

Rainer Maria Rilke, wiersz klasyka

*** Każdemu daj śmierć jego własną, Panie ***

Rainer Maria Rilke, wiersz klasyka

Baudelaire

Rainer Maria Rilke, wiersz klasyka

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło