Na parapecie delta nilu, do której wpływam szlakiem spływających po szybie kropli (wiersz)

Wiktor Smol

Kiedy nie masz nic do powiedzenia, milcz. Wystarczy.


Z poezją jest tak jak z pogodą i jak z przyrodą,

czasem obficie skąpi by potem suto obrodzić.

Tu suchar a tam ciastko z kremem i paralele, a tam

oksymoron z przerzutnią pod mankiet wychodzą

na parkiet. Na tym parkiecie wszystko się znajdzie:

rym biały, prosty i częstochowski, ozdobnik słowny,

perły przed wieprze i wszystko, co mieści gatunek w sobie,

a też to czego nikt nie wymyślił dotąd

– na wiersz ktoś przerobił Stalina,

z przemówień Gomółki poezję uczynił.

Obok warsztatu przysiadła jakaś nędza okrutna.

Ale nic to, aby do przodu, do celu, po trupach.

Nadszedł czas wielkich poetów i jeszcze większych pisarzy

– nikt już nie czyta nic i nikogo prawie,

za to piszą wszyscy niemalże. Czas złamać pióro...

 

niekiedy można się zaciąć
ni stąd ni zowąd
na przykład rano się goląc
gdy myśli znikły gdzieś nagle
zupełnie jakby je przechwycił
tamten jegomość
z odbicia
albo w pół słowa
i tak już zostać czas jakiś
lub na dobre
niczym zamek w kufrze na strychu
zatrzasnąć się na amen

***

Nie wiem ile książek trzeba, aby posiąść wiedzę potrzebną
do zbudowania tekstu takiego, że aż ciarki przebiegną
po grzbiecie niczym kozice na graniach tam, gdzie
nic nie ma sił rosnąć – ostatnia kosodrzewina zatrzymuje się
piętro niżej, przy przejściu między niebem a ziemią.

 

(gdyby chmury miały inną właściwość można by po nich przejść
na drugą stronę)

 

Nie wiem ile kobiet porzucić trzeba, by zostać kochankiem,
po którym wspominać będą tęsknotę rozstania. Ile trzeba
modlitw zmówić, ile wyklęczeć dołków w kamieniach świątyń
tego świata, by zostać błogosławionym po przeniesieniu na drugi.
Wiem, że czasem warto umrzeć, aby odrodzić się na nowo.

 

(gdyby słowa miały właściwość ołowiu świat przybrałby
formę sita)


Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
626 wyświetleń
przysłano: 5 lutego 2012 (historia)
Wiktor Smol

Wiktor Smol

Polska
3 artykuły 107 tekstów 19 prac 403 komentarze

Inne teksty autora

Rzecz idzie o święty spokój

Wiktor Smol, wiersz

Przecina je pamięć kamieni, i moja

Wiktor Smol, opowiadanie

Wiersz pisany powabnie

Wiktor Smol, wiersz

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło