Próbując zebrać najważniejsze wątki i sploty wydarzeń (wiersz)

Wiktor Smol

 

Samotność to inny stan ducha

Kamilowi

___________________

 

tam zagubione dziecko pozostawione same sobie

daleko od wzorców w domu na półotwartym biegu

jak dworzec z przestrzałem drzwi i okien na oścież

 

samotne bez wzniosłych ideałów bez takich marzeń

każdy nowy dzień budzi weń lęk serce trzepocze

a dzień się dłuży niemiłosiernie – oby do zachodu

 

wtedy wstyd będzie lżejszy może nikt nie zauważy

lęku który wpędza w nowe rozdziały coraz głębiej

i dalej

i tak codziennie od czasu kiedy jedyny przyjaciel zdradził

zostawił klucz w zamku i odszedł gdzieś za siódmą rzekę

 

dziecko samotne z otwartym sercem ściśnięte w gardle

nie wie co począć jak żyć nie wie którędy pójść i dokąd

i po co

skoro sens tracił swą moc i wiarę z każdą kolejną odsłoną

desek na scenie teatru życia bez smaku z tysiącem masek

 

niespokojne sny maro widzenia i szepty i krzyki i …


Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
Justyna D. Barańska
Justyna D. Barańska 9 czerwca 2012, 14:36
Pewnie zaraz mi się oberwie za to, co powiem, ale co mi tam. Uważam, że ten tekst tylko udaje sprawnie napisany, początek budzi zainteresowanie, ale potem coraz więcej jest w nim kalek językowych, przesiąknięcia stylem dawnych wieszczy, przez co dodatkowo wchodzi w jakąś niepotrzebną górnolotność.
687 wyświetleń
przysłano: 5 czerwca 2012 (historia)
Wiktor Smol

Wiktor Smol

Polska
3 artykuły 107 tekstów 19 prac 403 komentarze

Inne teksty autora

Rzecz idzie o święty spokój

Wiktor Smol, wiersz

Przecina je pamięć kamieni, i moja

Wiktor Smol, opowiadanie

Wiersz pisany powabnie

Wiktor Smol, wiersz

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło