sokół (wiersz)

ariel wiertelak



    sokole - strzało w jutrznię nieba
    czy celu słyszysz wzór?
    gdy nieskończoność wichrów zlewasz
    w łańcuchy złotych gór

    jakie to szpony ust zawzięte
    ten jeden tulą głos
    uparcie niosąc w barw zaklęte
    ukłony rzewnych ros

    ta siła skrzydeł co oplata
    w przestworzach szereg piór
    jaka w nich miłość jaka strata
    łączyła tęczy sznur?

    z których to powiedz powstał wieczny
    gdy powniusł tam-ten tron
    dziób ptasi - odlew ostateczny
    zdobiący nieba skłon

    tam pośród nocy biel zamglona
    zstapiła w jedną pierś
    by wciaż podobną do miliona
    swą kocią rozdać sierść

    sokole - strzało w jutrznię nieba
    czyś życia słyszał wzór?
    gdy -tu- postacią tej co śpiewa
    rozrywasz łańcuch gór...



    21/22.10.2012


Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
sin∞ger
sin∞ger 17 listopada 2012, 20:53
www.youtube.com/watch?v=s1mVKl-A7Jc wolę tego sokoła
Ari
Ari 18 listopada 2012, 14:48
www.youtube.com/watch?v=-IUSZyjiYuY w każdej muzyce są ...wróble.. gołębie i sokoły też
Ata
Ata 19 listopada 2012, 18:08
To panowie sobie pośpiewali;)

a teraz o wierszu:

najpierw połamałam język w myślach, ale dając drugą szansę połamałam język na żywo;)
trochę zbyt patetycznie. Gdzie ta płynność, którą znam z Twoich tekstów? :) ps. również witam:)
629 wyświetleń
przysłano: 17 listopada 2012 (historia)
Ari

Ari

32 z Polski
20 tekstów 107 komentarzy

Inne teksty autora

kontur poezji

Ari, wiersz

podwoje

Ari, wiersz

parasolki

Ari, wiersz

...telefon

Ari, wiersz

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło