NIEDOPATRZONA

Chodźmy. Kierunek północ, to ostatnia pora
na wyjścia lub powroty, śnieg zasypie ślady
po wygasłych ogniskach. Zimne, obce słowa
zamienimy w drogowskaz, niech nas poprowadzi

w zieleń jasną, przejrzystą co zapala w oczach
radość, iskrę szaloną i kocha się łatwiej
wszystkie zbyt prędkie wschody, gdy biegną godziny
wzdłuż  promieni. Jest ciepło. Coraz cieplej. Światło

senne, ciężkie od złota, kładzie się  na ziemi,
cienie krótsze z gorąca, nawet oddech parzy
jak leniwe południe; rozmywa się obraz
wypuszczonych latawców. Wiatr przynosi zmianę
                                      
i już zmierzch. Śnimy zachód, rozsnuty po niebie
niesie spokój, zadumę. Czas zmienia, jak zwykle
każde miejsce i chwilę w standardową fotkę
z podpisem, że na wieki. Aż mdło, tak lirycznie.