Koronczarki (wiersz)

silva

migają klocki

krzyżują się jedwabne nitki

skręt dwa obroty szpilka

para aktywna odpoczywa

 

do wałka przyszpilony motyl

na plastrze miodu obok listka

 

pod jej palcami i paproć zakwita

 

żeby tak słowa wiodły żywot klocków

krzyżując oryginalne motywy

misternie splatając nitki metafor

żeby sens uobecniał się błyskiem kropli na pajęczynie

żeby puenta otwierała błękit przed babim latem

i by czytelnik tropił ściegi jak koronczarka Vermeera

 

wtedy nasze oczy miałyby szansę

patrzeć w tym samym kierunku


słaby+ 2 głosy
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
380 wyświetleń
przysłano: 30 maja 2016 (historia)

silva

62 Ostrołęka
77 tekstów 214 komentarzy

Inne teksty autora

Lumen i lux

silva, wiersz

Po ludzku

silva, wiersz

Odnaleziony

silva, wiersz

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło