Miłość (wiersz)

silva

Pewna zebra z Mozambiku

narobiła głupstw bez liku.

Zakochała się w pawianie,

na dodatek niesłychanie.

 

Ciągle rżała tam pod drzewem,

nazywając ryk swój śpiewem.

A jej luby, słysząc „trele”,

zmykał jak najdalej w knieję.

 

Zebra za nim gna galopem,

szybko tak, że na nic stoper.

Wytarzała się gdzieś w błocie,

by zniknęło pasków krocie.

 

Znów stanęła pod figowcem,

chcąc się spotkać ze swym chłopcem.

A tam pawian wraz z siostrami

obrzucili ją figami.

 

Zamiast wrócić już do stada,

ona figi chętnie zjada.

„Jakie pyszne, mój Pawiusiu,

jakbym miała niebo w brzusiu.”

 

Pawian rzecze tak do zebry:

„Chciałbym cię uściskać, żeby

nasza przyjaźń była mocna,

wejdź na drzewo, ma najdroższa.”

 

Więc się zebra dwoi, troi,

podskakuje i gramoli,

ale wyżej niż dwa metry

wejść nie może już, niestety.

 

Wtem gdzieś z buszu wyszła lwica,

już nic zebry nie zachwyca

ani  pawian, ni kocisko,

czmycha w dal jak wicher szybko.


Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
silva 15 lutego 2017, 14:45
To oczywiście dowcip walentynkowy, bajka dla dzieci i dorosłych, którzy pozostali dziećmi. Pozdrawiam.
455 wyświetleń
przysłano: 14 lutego 2017 (historia)

silva

61 Ostrołęka
77 tekstów 214 komentarzy

Inne teksty autora

Lumen i lux

silva, wiersz

Po ludzku

silva, wiersz

Odnaleziony

silva, wiersz

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło