Literatura

Niebiański dotyk (wiersz)

LydiaDel

 

Sonetoid 
 

Zza horyzontu słońce wynurza swoją twarz,

Świergotliwą symfonią  rozbudza śpiący świat.

Kroplami rosy zmywa z oczu ostatni sen;

Witaj, witaj me życie! Jak bardzo kocham cię. 

 

Przestworza przenikając przesyła życia ślad, 

Rozbudza wszelkie zmysły i wraca na swój szlak.

Cieplutko pozdrawiając życzy miłego dnia;

Wtedy wiem, jakże piękne jest życie, słońca dar. 

 

Z radosnym serca drgnieniem witam wstający dzień, 

Odurzam się pięknością i magią zwiewnych chwil.

Wieczność a jednoznacznie przemijalności cień;

Odczuwam boskie tchnienie, dotyk niebiańskich sił. 

 

Wdzięcznością wypełniona dziękczynnie wznoszę wzrok

Ku Stwórcy, co w promieniach ukrywa swoją moc. 

 


fatalny 1 głos
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
Andrzej
Andrzej 7 maja 2024, 01:40
Piekny pozazdroscic tego rytmu bez wymuszonych rymów tak powinno być.
Usunięto 2 komentarze
przysłano: 5 maja 2024 (historia)

Inne teksty autora

Na zdrowie
LydiaDel
Za późno
LydiaDel
Smutne słońce
LydiaDel
Miłość rani
LydiaDel
Obcy świat
LydiaDel
naprzeciw nurtom
LydiaDel
więcej tekstów »

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca