VII- (wiersz klasyka)

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

 

Żegnam cię,ty ypromienna, jasna, kryształowa,

rozkwitająca, bujną wiosną woniejąca,

bądź zdrowa, złota zorzo pogodnego słońca,

czarodziejko potężna, wszechmocna - -

                                    bądź zdrowa!

 

Żegnam cię, ty, co wiedziesz śpiże i miecze

na rozszalałe fale, we wrące płomienie,

na drogi, gdzie strach blady mieszka i ciepienie,

gdzie zaraza strudzoną śmierć za sobą wlecze,

 

nie zdejmując uśmiechu z twarzy ani chłodu

przerażeń w krew nie sącząc; ty, co nowe moce

dajesz ludziom, gdy los ich złamie i zdruzgoce,

i cenniejszą nad wszystko - niepamięć zawodu.

 

Żegnam cię! Jak z innymi, przyszłaś na świat ze mną,

lecz mi cię wydzierano i w końcu wydarto - -

wiaro w życie! żegnam cię! żegnam cię!... Nie warto

żyć bez ciebie, a chcieć cię odzyskać - - daremno... 


Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
623 wyświetlenia
przysłano: 5 marca 2010

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

Inne teksty autora

Lubię, kiedy kobieta...

Kazimierz Przerwa - Tetmajer, wiersz klasyka

tomik Nie wierzę w nic

Kazimierz Przerwa - Tetmajer, wiersz klasyka

Podczas wiatru z Tatr

Kazimierz Przerwa - Tetmajer, wiersz klasyka

Marsz zbójecki ze Skalnego Podhala

Kazimierz Przerwa- Tetmajer, wiersz klasyka

Ja, kiedy usta

Kazimierz Przerwa-Tetmajer, wiersz klasyka

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło